آنیون سیانید در تصفیه پساب های سیانوری با استفاده از 4 روش حذف می شود: کلر زنی، ازن زنی، الکترولیز و مبادله یونی.

     محلول های سیانوری در وان های آبکاری روی، کادمیم، مس، برنج، نقره و طلا مورد استفاده قرار می گیرد. آب های سمی ناشی از شستشو و مواد سیانوری که در خلال انجام عملیات از وان های آبکاری به بیرون ریخته می شوند،  باید قبل از رها ساختن در محیط زیست تصفیه شوند و اصولا باید به زیر 1/0 میلی گرم بر لیتر برسد.

     آنیون سیانید در تصفیه پساب سیانوری با استفاده از 4 روش حذف می شود:

  • کلر زنی
  • ازن زنی
  • الکترولیز
  • مبادله یونی

1. استفاده از روش کلر زنی برای حذف آنیون سیانید از پساب

      استفاده از نمک هیپوکلراید سدیم به عنوان ماده اکسید کننده آنیون سیانید را اکسید نموده و به ترکیبی با درجه سمیت کمتر تبدیل می نماید. میزان اکسید نمودن آن به pH محلول و غلظت فلزات در محلول بستگی دارد. استفاده از نمک هیپوکلراید سدیم به عنوان ماده اکسید کننده آنیون سیانید را اکسید نموده و به ترکیبی با درجه سمیت کمتر تبدیل می نماید. 

معمولا از نمک هیپوکلراید سدیم به عنوان ماده اکسید کننده در طی دو مرحله استفاده می شود:

در مرحله اول مقدار pH محلول بالا برده می شود تا آنیون سیانور به اکسید سیانات با سمیت کمتر تبدیل شود.

در مرحله دوم با افزودن اسید، خنثی سازی و اکسید شدن بیشتر سیانور به نیتروژن و کربنات صورت می گیرد. این خنثی سازی موجب می شود که فلزات رسوب یابند و از محلول جدا شوند.

تصفیه با ثبات و کنترل پایدار در این نوع فرآیند، با داشتن مخازن واکنش با اختلالی خوب و حجمی مناسب برای تامین زمان ماند کافی، بدست می آید.

زمان ماند کافی را می توان از تقسیم کردن حجم مخزن پرشده یا قابل استفاده به سرعت جریان پساب بدست آورد.

اصولا این زمان ماند باید 10 دقیقه یا بیشتر باشد.واکنش های زیر نحوه اکسید شدن آنیون سانید با استفاده از سدیم هیپوکلراید را نشان می دهد.

مرحله اول:

 

a) NaCN + NaOCl + H2O → CNCl + 2NaOH   

                           b) CNCl + 2NaOH → NaCNO + NaCl + H2O  

 مرحله دوم:

2NaCNO + 2NaOH + 3NaOCl → 2Na2CO3 + 3NaCl + N2 + H2O     

 به طور کلی:

2NaCN + 5NaOCl + 2NaOH → 2Na2CO3 + 5NaCl + N2 + H2O      

 

2. ازن زنی

      ازن به عنوان یک اکسید کننده می باشد که همانند روش کلر زنی آنیون سیانید را اکسید می نماید. اکسید شدن آنیون سیانید طی دو مرحله می باشد. استفاده از این روش مصرف مواد شیمیایی و کنترل pH را ندارد. بنابراین از این جهت هزینه کمتری نسبت به کلر زنی دارا می باشد. اما هزینه سرمایه اولیه برای تولید ازن و همچنین هزینه های عملیاتی در مقایسه با کلر زنی بیشتر می باشد.

NaCN + O3 → NaCNO+O2 

                                                                                       2NaCNO+ 3O3 + H2O → NaOH +2CO2 +N2+ 3O2 

    به طور کلی:

2NaCN+5O3+H2O → 2NaOH+2CO2+N2+5O2 

3. اکسیداسیون الکترولیتی

       اکسید شدن توسط اکسیداسیون آندی یک فرآیندی مناسب برای غلظت های بالای آنیون سیانید می باشد. سرعت تخریب بالای 260 – 380 میلی گرم بر آمپر ساعت می باشد برای زمانی که غلظت سیانید 1000 – 3000 میلی گرم بر لیتر است. با کاهش غلظت سرعت اکسیداسیون هم کاهش می یابد. این روش برای غلظت های بالا مناسب است و هزینه آن در مقایسه با روش های شیمیایی 40 – 60% کمتر می باشد. بهتر می باشد با استفاده از این روش غلظت آنیون سیانید به یک حدی کاهش یابد و برای تخریب بیشتر و ادامه فرآیند از روش کلر زنی استفاده گردد.

 

4. رزین های مبادله یونی

آنیون های سیانید با استفاده از رزین های آنیونی مبادله کننده یون می تواند از محیط حذف شوند. این آنیون های جذب شده توسط رزین ها، می تواند توسط رقیق کننده هایی از قبیل سدیم هیدروکسید و یا سدیم کلرید از رزین ها جدا شود و در واقع این رزین ها بازسازی می شوند و مجدد قابل استفاده هستند. سیانید های جدا شده از رزین ها می تواند به عنوان مواد اولیه شیمیایی به صورت مجدد برای وان های آبکاری مورد استفاده قرار گیرد.